Werk, huis, kat en vriend kwijt.. wat nu?

Elke dag maken we een enorme hoeveelheid aan keuzes. Sommige klein, zoals wat eten we vanavond? Andere groot, zoals het kopen van een huis. Als er dan iets gebeurt waardoor je hele leven op z’n kop staat is het maken van keuzes de enige manier om weer controle op je leven te krijgen. De juiste keuze, hangt helemaal af van waar jij naar toe wilt

Juni 2011. Na een paar jaar samenwonen liep mijn relatie op de klippen. Terwijl wij de spullen aan het verdelen waren, belde mijn werkgever dat hij een foutje in de begroting had gemaakt en mij dus toch niet een contract voor het nieuwe schooljaar kon geven. In korte tijd was ik alles kwijtgeraakt.. werk, huis, kat en vriend… wat nu?

In plaats van bij de pakken neer te zitten, zag ik mogelijkheden, een avontuur dat riep en vooral heel veel vrijheid. De vrijheid om te doen en laten wat ik wilde. Een maand later reed ik dan ook met mijn autootje vol bezittingen naar Parijs om aan de slag te gaan als au-pair voor een Nederlands gezin met 3 jongens (2, 4 en 6 jaar). Via deze au-pair moeder kwam ik in aanraking met het Nederlands onderwijs in het buitenland en gaf ik naast mijn au-pair baan, wekelijks Nederlandse les aan een hele leuke groep 5/6. 

Dit was wel even anders lesgeven dan ik in Friesland gewend was.

We gaven les in een buurthuis en sleepten elke week de tafels, stoelen en Nederlandse bibliotheekboeken in auto’s van de ene kant van de stad naar de andere. ‘s Ochtends vroeg het lokaal een beetje gezellig inrichten om dan in 3 uur tijd met de leerlingen door de lesstof van een Nederlandse lesweek te gaan.

Ik raakte enorm geïnspireerd door de toenmalige directrice van de school en ik vond een passie in het aanbieden van de leerstof op een creatieve manier, waardoor de kinderen met plezier het Nederlands konden bijhouden, maar vooral ook met enthousiasme uitkeken naar de volgende Nederlandse les.

Ik was van mening dat leren toch vooral leuk moest zijn! 

Toen mijn tijd in Parijs er bijna op zat, schreef ik verschillende (open) sollicitatiebrieven naar andere Nederlandse scholen in het buitenland. Misschien was ik alles in Nederland wel kwijt geraakt, om er achter te komen wat ik nu eigenlijk zelf wilde. En zo stond ik 7 dagen na mijn laatste les in Parijs, voor de klas in Shanghai. 

In mijn vrije tijd probeerde ik zoveel mogelijk te reizen. Ik was ontzettend nieuwsgierig naar het leven van andere mensen. Ik reisde met (en zoals) de lokale bevolking en ontdekte prachtige afgelegen dorpjes. Met handen en voeten kreeg ik het voor elkaar om een maaltijd en een slaapplek te bemachtigen op plekken waar nog nooit een toerist was geweest. Op deze manier leerde ik het land (en een treinstation waar ik moest overnachten omdat ik niet had begrepen dat ik de laatste trein had gemist) echt kennen.

Het was een geweldige ervaring om in Shanghai te wonen en te werken, maar toen ik de vacature voor ‘leerkracht-directeur in Madrid’ voorbij zag komen, begon het te kriebelen. In Madrid had ik als directeur de ruimte en vrijheid om het lesprogramma aan te passen naar de wensen van de ouders en om meer te doen wat goed voelde. Zo ontstond op een Nederlandse school in het buitenland het project onderwijs.

De ouders waren laaiend enthousiast en ik kon met passie lesgeven.

Ik heb 3,5 jaar met onwijs veel plezier het Nederlandse lesprogramma in Madrid gedraaid (geïntegreerde lessen op de Internationale school en tevens naschoolse lessen voor leerlingen van andere dagscholen). Een bijzondere herinnering is toch wel het organiseren van de Elfstedentocht op de ijsbaan in Madrid. Je kunt een Fries wel uit Friesland halen, maar Friesland nooit uit een Fries.

Tijdens mijn functie in Madrid had ik de ruimte qua tijd en geld om veel van de wereld te zien en zo belande ik in 2013 voor de eerste keer in Nepal. Hier werd ik op slag verliefd op de mensen, het land, de taal en de cultuur en heb ik tijdens verschillende vakanties veel vrijwilligerswerk als Engels leerkracht gedaan.

Een jaar na mijn eerste bezoek besloot ik om mijn biezen te pakken, Madrid achter mij te laten en naar Nepal te verhuizen, maar toen… 

Liep ik op een heel klein eilandje in Indonesië een hele leuke man tegen het lijf. Waar ik direct tegen zei: “Ik ben vrijgezel, dus een relatie met mij wordt niks hoor! Ik geniet veel te veel van mijn vrijheid, doe wat ik zelf wil, volg altijd mijn hart en trouwens ik ga binnenkort naar Nepal verhuizen.” Waarop hij zei:”Geen zorgen, ik zit in het leger en ik wil naar de Special Forces en daar gaan relaties toch alleen maar stuk.” 

Maar de 10 dagen in Indonesië waren zo leuk, dat hij mij na een week (via de Skype!) vroeg om het toch een kans te geven. Na 4 maanden wachten, zonder enig contact omdat hij op een zware training voor het leger was zag ik hem pas weer op het vliegveld in Brussel. Samen vertrokken wij naar Canada, om te kijken of het nog steeds zo leuk was. En dat was het! 

Na 1,5 jaar lange afstandsrelatie en vele weekend tripjes tussen België en Spanje, besloot hij om het leger achter zich te laten en samen met mij mijn droom in Nepal achterna te gaan. De aanvraag om uit het leger te stappen (als eerste-luitenant) was een behoorlijk proces en die tijd heb ik dan ook gebruikt om mij nuttig te maken in Costa Rica, waar ze op zoek waren naar een coordinator. Als interim-directeur heb ik toen een half jaar vol enthousiasme voor de school gewerkt en daarna zijn wij samen (en 2 rugzakken met onze bezittingen) op wereldreis vertrokken met als eindbestemming Nepal.

Anderhalf jaar later stonden wij inderdaad in Nepal, maar hadden grote problemen om een (langdurig) visum voor elkaar te krijgen. Hij had contact opgenomen met een paragliding organisatie en kon zodra hij 200 vlieguren en verschillende certificaten had behaald terug komen om een eventueel werkvisum te bespreken. Met de woorden: ‘Geen zorgen schat, we gaan jouw droom waarmaken!’ verlieten wij na 3 maanden Nepal.

Ik nam een baan aan in Jakarta als coördinator van het Nederlands onderwijsprogramma binnen een internationale school.

Na 1,5 jaar reizen voelde het lesgeven weer als thuiskomen.

Terwijl ik de Nederlandse school in een nieuw jasje stak, was hij vooral heel veel weg om zijn vlieguren te maken. Het voelde alsof we weer terug in het begin van onze relatie waren. Van telefoongesprekken waar de verbinding net op het verkeerde moment wegvalt tot leven in twee verschillende werelden.

Veel mensen om mij heen, dachten dat ik mijn droom had opgegeven, terwijl wij juist keihard aan het werk waren om onze droom (via een andere route) waar te maken. Het heeft uiteindelijk 2,5 jaar geduurd voordat hij klaar was met zijn vlieguren (inclusief een gebroken pols en het overleven van een aardbeving-tsunami in Palu tussendoor…). Op 19 december 2019 stapten we opnieuw het vliegtuig uit op Nepalese bodem.

We waren helemaal in ons element. Ver van de bewoonde wereld hadden we een prachtige plek in de bergen gevonden om ons huis te bouwen. Hij runde een school voor extreme sporten en ik was benaderd door de directeur van de school in ons dorpje om het onderwijs naar een hoger niveau te brengen. Toen na 6 maanden de fundering van ons huis klaar was, ons visum bijna rond was en ik samen met het lokale leerkrachten team een geweldige start had gemaakt voor het schrijven van een nieuw curriculum voor de school, kwam het coronavirus om de hoek kijken. 

Begin juni 2020 lieten we al onze spullen achter in ons dorpje in de bergen (hoelang kan zo’n virus duren anyway?) en verlieten we Nepal met een repatriëringsvlucht. Na 3 maanden bij mijn schoonouders in België te hebben gewoond, zonder een vooruitzicht om (voorlopig) terug te kunnen naar Nepal, ben ik opnieuw gaan solliciteren. Eind augustus hebben we een auto omgebouwd tot camper en zijn we naar Bulgarije gereden.

Sinds september 2020 (nu op afstand vanuit Mexico) ben ik de directeur van de Nederlandse school in Sofia, waar ik met veel enthousiasme mijn leerlingen naast spelling, taal en woordenschat, vooral wil inspireren om te ontdekken wie ze zijn, wat ze leuk vinden en dingen te laten doen waar ze energie van krijgen. Want…

Wat je leert met plezier, vergeet je nooit meer!

En dat is dan ook de missie geworden van Dutch Club Online. Aan de hand van betekenisvolle activiteiten waar interesse en plezier centraal staan, zijn we op een natuurlijke manier bezig met de Nederlandse taal.

Ik vind mijn werk fantastisch! Ik kan doen waar ik goed in ben, wat ik leuk vind én ik krijg er ontzettend veel energie van. Ik ben blij dat ik 10 jaar geleden mijn hart durfde te volgen…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *